przeroszowania życiowe

Na złamanie karku, każdego dnia, z obawą o jutro.
Z nadbagażem stresu, z sennością na bakier, krusząc kopie gniewu z bezsilnością.

Gdzie moja tłustość siedmiu lat kolejnych, co na zgliszczach dzieciństwa wyrosnąć powinna?

Gdzie słodycz nawiązki za morze gorzkości?

Samotniej mi tylko i brzemienniej...

Moje niewygodne teraz, ziemia spod stóp...